مَجُوفٌ « : مرد ترسو و بزدل . المُجَوَّف - [ جوف ] : مقعر ، « رَجُلٌ مُجَوَّف » : مرد ترسو و بزدل . المِجْوَل - [ جول ] : لباس كوتاه دخترانه ، سپر ، بازوبند ، خلخال ، هلالى از نقره كه در وسط گردنبند قرار دهند . المُجَوْهَرَات - [ جوهر ] : جواهر ، ساخته‌هاى گرانقيمت . المُجِيد - [ جود ] : « كاتِب او شاعر مُجِيد » : نويسنده و يا شاعرى كه بهترين نثر و يا نظم را مىآورد . المَجِيد - [ مجد ] : بزرگمنش . المَجيدِيّ - پول فلزى كه از نقره بوده و بنام سلطان عبد المجيد عثمانى ضرب مىشده است . المُجَيَّر - [ جير ] : مقعر ( توگود ) ، گچ مالى شده . المُجِيز - [ جوز ] : فا ، وليّ امر ، قيم يتيم ، برده اى كه به او اجازهء تجارت داده شده . المُحّ - [ محّ ] : خالص هر چيزى ، زردهء تخم مرغ . مَحَا - - مَحْواً [ محو ] الشيءَ : چيزى را پاك كرد و اثر آن را از بين برد ، - الشّيءُ : اثر آن پاك شد . مَحَى - - مَحْياً [ محي ] ه : آن را پاك كرد و اثرش را از بين برد . مَحَّى - تَمْحِيَةً [ محو ] الشيءَ : آن را پاك كرد و اثرش را از ميان برداشت . المُحَارِب - [ حرب ] : جنگجو . المَحَارَة - [ حور ] : برگشتن ، جاى بازگشت ، صدف و گوش ماهى و مانند آنها ، چانه ، پيرامون پاى شتر ، گودال آب ، و در زبان متداول دو جعبه ايست كه بر دو طرف كجاوه يا محمل براى قرار دادن كودكان در آنها مىبندند ؛ « محارة الأذنِ » : سوراخ داخل گوش ؛ « المَحَارَثَان » دو مفصل ران به كمر . المُحَارَف - [ حرف ] : بدبخت و بيچاره . المُحَارَفَة - [ حرف ] في المعاملة : رقابت و درگيريهاى شغلى . المُحَاسِب - [ حسب ] : حسابدار ، حسابدار خبره ( فنى ) . المُحَاسَبَة - [ حسب ] : مص ، « قسم المُحاسَبَة » : سازمان حسابرسى . المَحَاسِن - [ حسن ] : جمع ( الحُسْن ) است ، قسمتهاى خوب از بدن ، زيبائيها ، فتنه گريها ، فائده‌ها ، صفات نيك . المُحَاش - سوزان . المَحَاش - اثاث و متاع ( بار و بنه ) . المِحَاش - جمعى كه از قبائل مختلف گرد هم مىآيند و در برابر آتش با هم پيمان مىبندند . المَحَاشِد - [ حشد ] : مجامع و انجمنهائيكه در آن مردم بسيار جمع مىشوند . المَحَّاص - مبالغهء ( المَاحِص ) است به معناى فحص و آزمايش كننده ؛ « بَرْقٌ مَحَّاصٌ » : برق درخشان و پر نور . المُحَاضِر - [ حضر ] : كسى كه دربارهء موضوعى سخنرانى كند . المُحاضَرَة - [ حضر ] : موضوعى است كه سخنران دربارهء آن بحث كند . المُحَاط - [ حوط ] بِه : در دسترس و تير رس قرار گرفته است . المَحَاط - [ حوط ] : زمينى كه دور آن ديوار كشيده شده باشد تا جاى امنى براى قوم و ستوران آنها باشد . المُحَافِظ - [ حفظ ] : فا ، نگهدار راز و حق دوستى ، آستاندار ؛ « مُحَافِظُ البلدِ » : پاسدار و نگهبان شهر . المُحَافَظَة - [ حفظ ] : مص ، - على : باقيماندن بر ، نگهدارى براى ، دفاع از ، - على النفس : محافظت نفس ، نگهدارى شخصيت ، - مُحَافَظَات : آستانداريهاى كشور . المُحَافِظُون - [ حفظ ] : محافظه كاران در نظام اجتماع و پيروى از سنتهاى گذشته . المُحَاق - مرادف ( المَحَاق ) است . المَحَاق - آخر ماه قمرى ، و گفته مىشود كه بر سه شب آخر ماه اطلاق مىشود . المِحَاق - مرادف ( الْمَحَاق ) است . المَحَاكَة - [ حوك ] : كارگاه بافندگى . المُحَال - [ حول ] : كج ، باطل ، نشدنى ، آنچه كه از هر حيث بيهوده باشد . المَحَال - [ حول ] : مصدر است از ( حالَ حِيلَةً ) ؛ « لا مَحَالَ » چاره اى نيست . بدون شك و ترديد . المَحَال - [ محل ] : قرقرهء بزرگ ، نوعى زيورآلات . المِحَال - [ محل ] : دشمنى ، فريب ، دشمنى پنهانى ، كيفر ، نيرومندى ، نابودى ، نابود كردن ، منازعه ، تدبير ، با سياست اداره كردن . المَحَّال - مناقشه گر ، فريبكار ، گولزن ، شيطان . المَحَالَة - ج مَحَال و مَحَاول [ حول ] : مهره‌هاى پشت و كمر ، چرخ چاه ، مهارت در انجام امور ؛ « لا مَحَالَةَ مِنَ الأَمْرِ » : چاره اى نيست ، ترديدى نيست . المَحَالَة - ج مَحَال و جمع مَحَال مُحُل [ محل ] : يك فقره استخوان از استخوانهاى كمر شتر و غيره ، چرخ يا قرقرهء بزرگ ، چوب و داربست بنائى كه بنا يا گِلكار هنگام كار بر روى آن بايستند ؛ « لا مَحَالَة » : چاره اى ندارد ، ناگزير . المُحَامَاة - [ حمي ] : وكالت دادگسترى ؛ « هَيْئَةُ الْمُحَامَاة » : كانون وكلاى دادگسترى . المُحَامِي - [ حمي ] : وكيل دادگسترى . المَحَانِث - [ حنث ] : محلهاى وقوع جرم ، جاى گناه . المُحَاوَرَة - [ حور ] : گفتگو ميان دو كس يا بيشتر ، مجادله . المُحَاوَلَة - [ حول ] : كوشش ، خواهش و اجتهاد . المَحَاوِيج - [ حوج ] : نيازمندان . المُحَايد - [ حيد ] : بى طرف . المُحَبّ - [ حبّ ] : دوست داشتنى ، محبوب . المُحِبّ - : فا ؛ « امْرَأةٌ مُحِبٌّ لِزَوْجِها » :